ยูกันดา – รวันดา และ การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์

โอ้ย!!! ลืมไปได้เลยคะ พี่จะไม่กล่าวถึงเรื่องโหดร้ายทารุณขนาดนั้นเด็ดขาดเพราะพี่อยากให้คนอ่านเรื่องของพี่สนุกสนานหรือแค่ เจ็บๆ คันๆ เท่านั้นก็พอ

จากสนามบินสุวรรณภูมิ พี่บินโดยสายการบินเคนย่าเที่ยวบินที่ KQ887ใช้เวลา 8.50 ชม. เมื่อถึงสนามบินที่กรุงไนโรบีเมืองหลวงของประเทศเคนย่าแล้วก็ต่อเครื่องเที่ยวบินที่ KQ410ใช้เวลา 1.15 ชม.ถึง สนามบินเมืองเอนเทบเบ (Entebbe) สาธารณรัฐยูกันดา จากนั้นก็ไปทำความรู้จักกับวิถีชีวิตของคนพื้นเมืองโดยเข้าชมพิพิธภัณฑ์แห่งชาติยูกันดา (Uganda Museum) ซึ่งแสดงเกี่ยวกับชีวิตความเป็นอยู่ และประเพณีของคนยูกันดา คนที่นี่เป็นคนผิวดำใจดีและสนุกสนานแต่ถ้ามองผ่านๆ แล้วเราก็จะอดกลัวมิได้ เพราะใจพี่เหมาเอาว่าถ้าคนดำเป็นนิโกรโหดร้ายน่ากลัวก็เราถูกปลูกฝังมาเป็นร้อยๆปีว่าพวกนี้คือทาสเราก็เลยกลัว ถ้าคนขาวก็เป็นฝรั่ง และถ้าเอเซียก็เหมาว่าจีนทั้งหมด กว่าจะแยกแยะออกว่ามันต่างกันอย่างไรก็ปาเข้าไปครึ่งคนแล้ว เหมือนทุกวันนี้ไม่ว่าพี่จะไปทางไหนคนก็จะกล่าวทักพี่ว่า หนีห่าว ทั้งๆที่พี่ไม่มีลักษณะของคนจีนเลยซักนิด

เรานั่งรถไปบนถนนลูกรังกระแทกกระทันร่างแทบพังไปบนถนนที่คดเคี้ยวแต่ธรรมชาติยังสมบูรณ์ชวนให้เพลิดเพลินใจ เพื่อไปชมสัตว์ต่างๆ และชมน้ำตกเมอชิสันที่ยิ่งใหญ่ของที่นี่ ก็เหมือนน้ำตกทั่วๆไปนะ คือเกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีน้ำผุดจากใต้ดินจนเกิดเป็นแอ่งน้ำขนาดใหญ่บนเขาแล้วไหลลงสู่ที่ต่ำหรือเกิดจากการเคลื่อนตัวของเปลือกโลกที่ทำให้บริเวณนั้นยุบตัวลง ส่วนความสวยงาม ขนาด และสีของน้ำก็ขึ้นอยู่กับสภาพภูมิประเทศนั้นๆ ทุกที่สวยงามหมด

าสงสารคือสารพัดปลาที่มากับน้ำตกมันจะทราบไหมว่าข้างล่างคือน้ำตกและถ้ามันตกลงมามันจะรอดหรือไม่ แต่ที่พี่สนใจมากเป็นพิเศษคือวิถีชีวิตชาวบ้านที่เราได้พบเห็นระหว่างทางของทุกๆวัน เราจะพบเด็กๆ และชาวบ้านที่เดินไปหาบน้ำกินน้ำใช้และยืนเข้าคิวยาวเพื่อรองน้ำสีแดงสกปรกที่ค่อยๆไหลมาเบาๆเหมือนฉี่มดจากบ่อบาดาล ทำให้คนที่มาจากประเทศที่อุดมสมบูรณ์อย่างบ้านเราสะเทือนใจยิ่งแต่พวกเค้ากลับไม่รู้สึกว่ามันลำบากหรือทุกข์ยาก บ้างก็ยืนโบกมือหรือยิ้มหวานให้ พี่คิดว่าเค้าคง อยากจะกล่าวว่า “ยินดีต้อนรับนะ”เด็กๆที่นี่เก่งภาษาอังกฤษนะ แต่ภาษาประจำของเค้าคือ ภาษา สวาฮีลีที่ใช้กันอย่างกว้างขวางในแอฟริกาตะวันออก เชื่อได้พี่อ่านมาแล้ว (Asante=ขอบคุณ)

ความเมตตา ความสงสาร เศษอาหาร และเศษเงิน ทำลายอนาคตเด็กๆ และคนในชาติ


ยอมรับว่าพี่เป็นคนที่ชอบซื้อขนมไปแจกเด็กๆ ที่ต่างประเทศมากเพียงเพราะ “สงสาร” พี่แจกไปเรื่อยๆทุกประเทศ จนมีคนขับรถผู้กล้าหาญบอกพี่ว่าถ้าคุณให้เงินหรือให้ขนมแก่เด็กข้างถนน พรุ่งนี้เด็กๆพวกนี้จะไม่ไปโรงเรียน แต่จะมายืนรอรถนักท่องเที่ยวเพื่อขอเงิน ขอขนม แต่ถ้าคุณอยากจะให้บ้านเมืองของผมพัฒนา ขอให้ไปบริจาคที่โรงเรียน เด็กๆจะได้ไปโรงเรียน ความรู้สึกผิดทำให้หน้าร้อนฉ่า ด้วยความเสียใจ อับอายและรู้เท่าไม่ถึงการ ดังนั้นเราต้องเลิกพฤติกรรมแบบนี้ หยุดคำว่าสงสาร แต่จงไปช่วยเค้าพัฒนา และคำพูดนั่นคือกริชปลายแหลมที่จ้วงแทงกลางอกพี่จนเป็นแผลเป็นขนาดใหญ่จนถึงทุกวันนี้

คำพูดของ Isingoma Hassan Navid คนขับรถประจำกรุ๊ปของพี่วันนั้น มันเปลี่ยนให้พี่เป็นคนที่เต็มคนและคิดเป็นในวันนี้ ทุกๆการเดินทางจะมีบทเรียนใหม่ๆให้เราเรียนรู้เสมอๆ พี่จะมีอาการโศกเศร้าเหงาหงอยทุกครั้งที่ไปเยือนกลุ่มประเทศทุรกันดาร มิใช่บ้านเราไม่มีคนแบบนี้ แต่บ้านเรามีองค์กรและผู้มีความพร้อมคอยช่วยเหลือมากมายผิดกับที่นั่นแม้แต่น้ำยังหาแทบไม่ได้ พี่หนุ่ย (ศุภชัย ตันพันธุ์) สอนพี่ว่า “จงอย่าเอาความสุขสบายของเราไปใส่เค้า เพราะว่าเค้าไม่รู้จัก และที่เค้าเป็นอยู่ทุกวันนี้เค้ามีความสุขดีอยู่แล้ว ไม่เชื่อก็มองลึกลงไปที่ตาของพวกเค้าเราจะพบว่ามันมีความสุขอยู่ในนั้น” เอ่อนะ ทำไมพี่คิดไม่เป็นนะ สติมาปัญญาเกิดทันที พวกเราจอดรถซื้อ สมุด ดินสอ ปากกา ในร้านชาวบ้านแถบนั้นเรียกว่าเหมาซื้อทุกร้านจนไม่มีของขายให้เรา แล้วนำไปบริจาคให้โรงเรียนที่มีคณะคุณครูและนักเรียนทั้งโรงเรียนมารอต้อนรับและร่วมร้องเพลงขอบคุณให้เรา หลังจากบริจาคเสร็จเรียบร้อย พวกเราเดินจากมาด้วยหัวใจที่พองคับอก มันเต็มตื้นจนพูดไม่ออก เด็กๆได้ดินสอ พี่ได้ความสุข

ที่รวันดา สิ่งผิดกฎหมายที่ลักลอบนำเข้ามากที่สุดคือถุงพลาสติก เนื่องจาก เมื่อปี 2551รัฐบาลมีคำสั่งห้ามใช้ ห้ามผลิต ห้ามซื้อ ห้ามขายถุง และหีบห่อพลาสติกที่ย่อยสลายไม่ได้ยกเว้นสำหรับบางสถานที่เช่นโรงพยาบาล กรุงคิกาลี เมืองหลวงของประเทศได้รับเลือกจาก UN ให้เป็นเมืองที่สะอาดที่สุดในทวีปแอฟริกา แต่อะไรที่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุนะ ยังมีคนที่พยายามลักลอบนำเข้าไปขายเพื่อหาเงินเลี้ยงปากเลี้ยงท้องที่อดยากโดยไม่คำนึงถึงประโยชน์ของบ้านเมือง เค้าจะคิดเรื่องไกลตัวอย่างนั้นได้อย่างไรในเมื่อพวกเค้ายังอดอยาก บ้านเราเมื่อไหร่จะมีกฎหมายข้อนี้ออกมาบ้างนะ ช่างมันเถอะไม่มีกฏหมายก็แก้ที่ตัวเราก่อนนี่แหละถ้าทุกเรื่องต้องใช้กฎหมายบังคับแล้วถึงจะทำความภาคภูมิใจมันจะเกิดได้อย่างไร พวกเราเจริญด้วยวัตถุกันเต็มที่แล้วลองหันมาทำใจให้เจริญบ้างดีไหม?

 มีคนบอกว่าพี่ชอบว่าประเทศไทย และชอบด่าคนอื่นๆ ที่อื่นดีทำไมไม่ไปอยู่ที่อื่น!! ยิ้มอ่อนเลยค่ะ พี่รักประเทศไทย รักคนไทย รักบ้านเกิดเมืองนอนของตัวเองมาก ที่พูดติติงก็เพื่อให้สติกับคนที่ยังคิดไม่ถึงหรือคิดไม่ได้ ช่วยๆกันดูแลรักษาคนละเล็กละน้อย ให้มันน่าอยู่และดีขึ้น เพราะทุกอย่างเริ่มจากจุดเล็กๆ นั่นคือพัฒนาและปรับปรุงตัวเราและครอบครัวเรานั่นเอง เข้าใจตรงกันแล้วนะ จบนะไม่ดราม่านะ

Story / Photo : Kwanzaa